Kaapse Pelsrob

De Kaapse Pelsrob, Cape Fur Seal, Arctocephalus pusillus, is een zeehondenras.


















Beschrijving

De Kaapse Pelsrob heeft een groot breed hoof en een scherpe snuit. De mannetjes zijn bruin tot donkergrijs en een wat lichtere onderkant. Ze worden ongeveer 2.20 meter en wegen ongeveer tussen de 200 en 360 kilo. De vrouwtjes zijn grijs tot lichtbruin met een donkere onderkant en een lichte keel. Ze worden ongeveer 1.70 meter en wegen gemiddeld 120 kilo. Pups zijn zwart bij de geboorte maar worden grijs met een lichte keel gedurende het opgroeien.

Natuurlijke leefomgeving

De pelsrob is te vinden langs de kust van Namibie en langs de westkust van Zuid Afrika tot Kaap de Goede Hoop en de Kaapprovincie. De Australische onderras paait op de 9 eilanden in de Bass Strait tussen Tasmanie en Victoria. Beide onderrassen paaien meestal op de rotsachtige eilanden, riffen en de steenachtige stranden aldaar.
Alhoewel de Zuid-Afrikaanse pelsrobben grote paaigronden hebben op de zandstranden in Zuid Afrika verblijft een andere groep regelmatig op de zandstranden van Cape Fria in het noorden van NamibiŽ.

Fourageren

Pelsrobben voeden zich meestal met graatvissen, koppotigen, schaaldieren en zelfs soms met vogels.

Gedrag en voortplanting
Alhoewel pelsrobben meestal alleen leven, is er een hele grote groep van deze zeezoogdieren die zich ophoudt in zeewier(kelp)gebieden. Zwangere vrouwtjes verblijven hier vaak tot 7 weken
voor het paarseizoen.

Bruine pelsrobben paren in de helft van oktober. In tegenstelling tot veel zeehondengroepen zijn de vrouwtjes vrij in hun keuze van hun partners, ze beoordelen hem op de waarde van zijn territorium.
Zowel de vrouwtjes als de mannetjes vechten voor hun territorium met individuen van dezelfde sexe. Vrouwtjes hebben kleinere territoria dan de mannetjes en het territorium van een mannetje kan meerdere territoria van vrouwtjes beslaan. Een harem kan uit ongeveer 50 vrouwtjes om 1 mannetje bestaan.

Pups worden meestal geboren tussen eind november en begin december. Nadat ze zijn geboren beginnen de vrouwtjes te paren met de leiders van de harem. Het vrouwtje besteedt de volgende paar maanden aan het fourageren op zee en het voeden van haar pup, die meestal na een maand of 4 gespeend wordt.
De pups beginnen te zwemmen op een hele jonge leeftijd en de tijd die ze in het water doorbrengen wordt groter naarmate de pup meer leert. Tegen de tijd dat de pup 7 maanden is kan hij tot 2 a 3 dagen achter elkaar
zwemmen.

De bruine pelsrob's grootste vijand is de grote witte haai in False Bay, Zuid Afrika, maar de pelsrobben hebben een aantal strategieen ontwikkeld om deze natuurlijke vijand te ontwijken, zoals:

- het zwemmen in grote groepen
- Low porpoising; to increase sub-surface vigilance
- het zwemmen in verschillende richtingen om verwarring te veroorzaken bij een aanval
- het heel dichtbij de rugvin van de haai zwemmen om buiten bereik van de kaken te blijven

Menselijke interactie
De bruine pelsrob is een heel vriendelijk dier in het water, en is vaak in het gezelschap van Scubaduikers te vinden, ze dartelen vaak om de duikers heen, zelfs tot een diepte van wel 60 meter.
Op land echter zijn ze verre van rustig en raken vaak in paniek als mensen te dichtbij komen.

STATUS
Appendic II CITES (beschermde diersoort)
 
Alhoewel de pelsrob beschermd is in Zuid Afrika sinds 1893 zijn ze nog steeds onderwerp van de jacht door de regering. De Zeevogels en Zeehonden beschermingswet van 1973 (SBSPA) voorziet in een breed beschermingsprogramma in Zuid Afrika maar biedt ook mogelijkheden om deze zeehonden te "oogsten"als dit wenselijk zou zijn. En ondanks het feit dat deze wet eerst ook in Namibie van kracht was is dit nu vervangen door de  "Marine Resources Act 2000, wat inhoud dat de bescherming van deze vergeten groep zeehonden practisch is opgeheven in NamibiŽ.
 
De uitdagingen waarvoor de Kaapse Pelsrob staat

Verlies van natuurlijke omgeving
De kuddes van zeehonden waren oorspronkelijk te vinden op de eilanden buiten de kusten van zuidelijk Afrika. De zeehondenjacht was hier geintroduceerd in het begin van de 17e eeuw en tijdens de late jaren van 1800 waren er
23 kolonies van deze zeehondengroep vernietigd en de populatie was gedecimeerd, zelfs zo dat de wanhopig overgebleven zeehondengroep hun heil zocht op het vasteland, omdat sommige van deze eilanden waren omgezet door mensen in een
broedkolonie voor zeevogels en dat de zeehonden gedood werden zodra ze dichtbij deze nieuwe broedgebieden voor zeevogels kwamen. Andere eilanden zijn nu leeg en er is geen enkele poging gedaan om de kappse pelsrob
hun natuurlijke paargronden terug te geven. Heden ten dage is slechts 10% van hun natuurlijke habitat ter beschikking van deze groep, en door menselijk ingrijpen wordt 80% van de pups nu geboren op het vasteland.

Het resultaat van dit verlies van natuurlijke habitat houdt in dat het beetje leefomgeving dat ze nog hebben overbevolkt is.
Het resulteert in een torenhoog sterftecijfer van pups en het zwakker worden van de soort.
De jongere exemplaren worden weggespoeld van de kleine rotsen waarop ze geboren zijn, ze worden meegesleurd door de getijden, verdrinken of zijn een heel gemakkelijke prooi geworden voor de haaien. Elk puppyseizoen worden er honderden dode
zeehondenpups gevonden langs de kust van Zuidelijk Afrika, ze zijn dan simpelweg nog niet sterk genoeg om te zwemmen.
Een handjevol "gelukkigen" spoelen aan op de stranden, uitgeput en/of gewond, om alleen maar mishandeld te worden door mensen of aangevallen te worden door honden. Momenteel zijn er in Zuid Afrika bijna geen faciliteiten om deze jonge zeehonden op te vangen.
Alleen Seal Alert doet een poging.

Visserij
SHet dieet van zeehonden bestaat voor een deel uit vis, en doordat hun natuurlijke leefomgeving is geminimaliseerd in Zuid Afrika zijn ze ook een groot deel van hun jachtgronden kwijtgeraakt. Ze stelen vaak vis uit de vissersnetten en zijn daarom absoluut niet geliefd bij de vissers. Door overbevissing is er toch al niet veel vis over in dit deel van de wereld en de zeehonden kunnen dan ook de competitie met de vissers niet aan, ze verliezen dit gevecht, meestal met hun leven. De zeehonden worden illegaal gedood door de vissers, die hen als een bedreiging voor hun toch al teruggelopen inkomsten zien.
Recent onderzoek heeft bewezen dat de pelsrob absoluut geen bedreiging is voor de commerciele visserij, de grote trawlers hebben geen last van de zeehonden, maar toch zien de vissers de zeehonden als hun grote vijand. De vissers gooien vaak de ingewanden van hun vangst overboord, wat de zeehonden aantrekt, en ze zo in direct contact brengt met hun vijanden de vissers, die weer een gemakkelijke kans hebben om ze dan maar te doden.

Hongerdood
Zoals boven vermeld, is de commerciele visserij een directe bedreiging voor de zeehonden.
Door de overbevissing kunnen ze geen voedsel meer vinden en sterven vaak de hongerdood, vooral in Namibie, dat zich niets aantrekt van visquota.

Door de strijd tussen vissers en zeehonden raken de zeehonden vaak verstrikt in de netten van vissers, dit veroorzaakt vaak dodelijke verwondingen bij de zeehonden, en de vissers zullen deze prachtige dieren absoluut niet redden, omdat ze ze als een bedreiging van hun dagelijks brood zien. De zeehonden sterven vaak een gruwelijke dood, verstrikt in de touwen en netten van de vissers. Als ze al kunnen ontsnappen hebben ze toch vaak touwen of gedeelten van netten om hun lichaam gewikkeld.
Deze touwen en netten veroorzaken diepe wonden, waarvan ze niet meer kunnen genezen en daardoor langzaam sterven of de verdrinkingsdood ten gevolge hebben. Ook de vervuiling van de havens in Zuid Afrika speelt een grote rol, er zijn geen wetten om deze vervuiling tegen te gaan.
De zeehonden zijn hiervan de dupe.

De zeehondenjacht
CDe commerciele zeehondenjacht begon in Zuid Afrika in de beginjaren van 1700 en het was pas in 1893 toen er enige restricties werden toegepast. Niets van dien aard vond plaats in Namibie tot in 1922.
De Zuid Afrikaanse regering stond hier de zeehondenjacht toe tot in 1979. Toen werd de jacht hier in handen gegeven aan een paar prive-ondernemingen en was uiteindelijk verboden in 1990.
Maar, nog steeds in Namibie, wordt er jacht gemaakt op zeehondenpups en volwassen mannetjes.
Ze worden nog steeds gedood, op een gruwelijke manier, voor hun bont en hun genitalien die geexporteerd worden naar het verre oosten als afrodisiacs. Te gek voor woorden. Tussen juli en november worden er nog jaarlijks
80.000 zeehondenpups en 8000 mannetjes afgeslacht. De Namibische overheid betitelt dit als een jaarlijkse jacht. De pups worden bijeengedreven en op een vreselijke manier gedood met houten knuppels. Vaak worden ze gevild terwijl ze nog leven.
de volwassen zeehondenmannetjes worden door hun hoofd geschoten. Pups die nog moedermelk drinken worden afgeslacht, hun bont is zacht en luxueus. De meeste zeehondenjagers zijn seizoenarbeiders die gerecruteerd worden uit de armste bevolkingslaag, ze hebben geen ervaring en veroorzaken
heel veel dierenleed. Er zijn opnames van doodgeknuppelde pups waarbij de moedermelk nog uit de kleine bekjes druipt en van moedeerzeehonden die zich in opperste wanhoop buigen over hun levend gevilde jongen. Het is echt te vreselijk voor woorden deze wreedheid naar dieren toe.
Namibie is bezig met het willens en wetens uitroeien van deze zeehondensoort.
Een beperkte jacht, om het natuurlijk evenwicht in balans te houden is dit niet, het is gewoon puur economisch gewin, en ook nog eens een gruwelijk afslachten van weerloze zeehondenpups.
De wereld is op de hoogte van de walgelijke zeehondenjacht in Canada, die in Namibie is echter net zo erg.

In 2007 is er een bespreking geweest met de president van Namibie en Francois Hugo van Seal Alert, maar ondanks vele voorstellen op economisch gebied houdt Namibie vast aan de jaarlijkse slachting van 80.000 zeehondenjongen, het is ongelooflijk.
Het vermoorden op zo'n grote schaal van een zeehondenras heeft een heel negatief effect op de populatie.

In 2008 heeft de Europese gemeenschap een rapport geschreven over deze onacceptabele gruwelijkheden in Namibie, maar Namibie blijft volharden in deze praktijken. Ik zou willen oproepen tot een algehele boycot.
Ga niet meer op vakantie naar dit land. De enige manier om ze te treffen is in hun portemonnee, en als er geen toerisme meer zou zijn, hun grootste bron van inkomsten, zullen ze moeten nadenken over de zeehondenslacht.

Landen zoals Amerika, Mexico, Croatie, Bwlgie, Ialie, Duitsland, Nederland en Zuid Afrika hebben nu een importverbod op alle producten van de Kaapse pelsrob en recent is er een wet gepasseerd in de Europese gemeenschap met zijn 27 lidstaten om de gehele zeehondenjacht en alle producten die hervan
afkomstig zijn te verbieden.


Er zijn geen internationale waarnemers, en er ies niemand getuige van deze walgelijke zeehondenslacht. Er is nu zelfs in Namibie een vergunning afgegeven dat een ieder deze dieren mag vermoorden met pijl en boog.

De Namibische zeehondenjacht is de grootste, na Canada, en niemand die er tot nu toe iets van wist.

Laat je stem horen en protesteer. Stuur een e-mail naar de regering van Namibie. Hieronder vindt je e-mail adressen om je stem te laten horen.

Groot nieuws 19 december 2011: De Russen verbieden de handel in zeehond produkten
Sheryl Fink van IFAW schrijft ons: Ik ben verheugd om jullie te vertellen dat de deur naar een van de grootste markten voor zeehond produkten gesloten is.
Lees  hier meer.

 
 

 



 
english version
Copyright Seamammalswithgreys.org. All rights reserved.