In Memoriam China

11-12-2010

 

china

Kleine China

 

Hierbij het verhaal van onze kleine China.

Waar ze vandaan komt zal wel altijd een raadsel blijven.

Volgens 1 verhaal is ze afkomstig van de renbaan van Barcelona, het tweede verhaal dat de ronde doet is dat ze gebruikt is in een fokprogramma, en nummer 3 is dat ze als jachthond gebruikt is (de minst aannemelijke van de 3 volgens mij, maar je weet het maar nooit, ze kan het me niet vertellen). Feit is dat dit een ongelooflijk gefrusteerd hondenkind was en is, dus wat er met haar gebeurd is moet wel heel heel erg zijn geweest.

gitana Nadat het met grote Galgo Gitana erg goed ging in ons huishouden vonden we het nodig om nog een Spaanse windhond te adopteren. Na overleg met de stichting waar we Gitana van hadden gekregen werd dit dus China.

Een hond die al eerder geplaatst was, van de eerste lichting in april 1999 die uit Spanje kwam, maar deze plaatsing was op een mislukking uitgelopen. En of wij interesse hadden. Ja natuurlijk, onder voorwaarde dat Gitana en nieuwe hond China goed met elkaar overweg zouden kunnen.

Dus zo gezegd zo gedaan. We hebben Gitana weer ingeladen in onze Fiat Panda en zijn op 19 januari 2000 afgereist naar Limburg. Een bijna 3 uur durende reis.

Er was ons verteld dat China het absoluut niet kon vinden met alle andere honden in de opvang  zelfs niet met andere windhonden, niet zindelijk was, heel eerlijk, dus de twijfel was groot en we (dochter Aylin en ik) reisden af met gemengde gevoelens.

Eenmaal aangekomen in Limburg, en na Gitana los gelaten te hebben op het grasveld van de stichting kwam kleine China aangelopen. En tot onze verbazing konden deze 2 Spaanse dames het wonderwel met elkaar vinden. Ze begroetten elkaar als oude vriendinnen, heel vreemd. Maar goed, we hebben Gitana en kleine China ingeladen in onze Panda, het was een beetje opvouwen voor de dames, maar absoluut geen probleem.

Eenmaal thuis in Amstelveen begon China meteen te plassen in huis, en dit is, na 10 jaar, nog steeds niet anders, het kleine windenkind is onmogelijk zindelijk te maken, hoe we het ook geprobeerd hebben, dit heb je maar te accepteren. Ze doet alles buiten, maar ook binnen.

Na een paar dagen bij ons bleek China veel moeilijker te zijn dan Gitana, alhoewel we ons dit nooit hadden voor kunnen stellen, want Gitana was al zo moeilijk gebleken. China accepteerde het absoluut niet om aangeraakt te worden. Mijn beloning was elke keer, na zelfs een hele kleine aanraking, een bijt en een grauw. OK, dit moest ik dus niet meer doen.

Een bezoek aan de Dierenarts was ook heel moeilijk en mijn DA vertelde me dat dit kleine windenkind letterlijk stijf stond van de stress.  Maar hij vertelde me ook dat na een jaar bij mij, dit hondje uit mijn hand zou eten, ik kon het niet geloven, maar oh wat heeft hij gelijk gehad.

China weigerde me zelfs maar aan te kijken, ik kon geen contact met haar krijgen. De enige die ze toe liet in haar beperkte wereldje was Gitana.

Na onderzoek van onze kant, bleek het, wonderlijk genoeg, dat Gitana en China samen in het opvangcentrum in Spanje hadden gezeten, en daar veel met elkaar opgetrokken hadden. Het opvangcentrum was toen nog een klein centrum, met een paar windhonden, in 1999, inmiddels is het een megacentrum geworden in 2009. maar 10 jaar geleden werden er slechts een paar honden opgevangen,  en Gitana en China waren allebei aanwezig in 1999.

Dus vandaar dat China Gitana meteen accepteerde. Het heeft zo moeten zijn, ze zijn nog steeds onafscheidelijk, ze hebben elkaar na vele omzwervingen weer gevonden, bij ons in Amstelveen, ongelooflijk.

Als je er een film over zou maken zou je denken dat dit erg ver gevonden zou zijn, bijna ongeloofwaardig, maar het is echt waar.

China heeft heel veel geleerd van Gitana, ze was eigenlijk niet te hanteren, maar beetje bij beetje ging het beter met dit hondenvrouwtje. Ik heb vaak op het punt gestaan om het maar op te geven omdat ze niets van ons mensen wilde weten, ze was te ver heen.

Ik ben het blijven proberen met China, en uiteindelijk, raar maar waar, hebben zij en ik een enorm sterke band ontwikkeld. Het heeft bijna 6 jaar geduurd, maar het is toch gelukt, en hoe!!!!!!



Ze is nu al 10 jaar bij me, en eerlijk gezegd hou ik van haar het meest, mijn kleine verschoppeling.

Ik kan het niet helpen, ik weet dat ik van alledrie mijn honden evenveel moet houden, maar kleine China is mijn favoriet, sorry hiervoor.

Waar ik ben is China, ze is,  dat moet ik wel toegeven,  gefixeerd op mij, maar dat maakt niet uit, ze heeft een geweldig leventje. Ze kan een paar uurtjes alleen blijven, samen met de andere windenkinderen, ze is volkomen gelukkig in haar eigen wereldje.

Ze zal nooit een volwaardige hond worden, zoals Gitana uiteindelijk geworden is. Maar van hoe ver dit hondje gekomen is heb ik het diepste respect voor haar. Ze leeft haar leventje, is echt happy op haar eigen vreemde manier, maar dat maakt niet uit.

Ze begroet mijn moeder op haar eigen blije manier, ze presteert het zelfs om bij mijn moeder te gaan liggen op de bank, als ze op bezoek is, terwijl ze voor alle andere bezoek wegblijft, ze moet helemaal niets van visite hebben, nog steeds niet, na 10 jaar.

China zal altijd een gebruiksaanwijzing blijven hebben,  het is niet anders. Dit moet je accepteren.

Het hoe en waarom dit hondenwezentje zo geworden is zal wel altijd in het duister blijven, maar het maakt niet uit. Het is wel zeker dat ze het in haar vroegere leven heel heel moeilijk heeft gehad.

Ze plast nog steeds binnen, maar ook buiten, en ik zal moeten blijven dweilen, dag na dag. Ik heb het graag voor haar over.

Dit windenkind heeft zo vele obstakels overwonnen, ik ben zo trots op haar, en zo ook de dierenarts. Haar bijnaam, gegeven door dezelfde DA is Spekkie, omdat ze een magere windhond is,  leuk toch, er wordt nu van haar gehouden, en ik mag wel zeggen heel heel veel.

En China weet dit, gelukkig, en maakt er soms misbruik van, tot mijn grote vermaak.

Mijn dochter klaagt soms dat ik meer van China hou dan van haar. Dit is natuurlijk niet waar, maar oh wat hou ik van dit rare windenkind.

China was eigenlijk opgegeven,  er was niets meer met haar te beginnen, maar door alleen maar van haar te houden, zonder voorbehoud, en dit vol te houden, soms tegen beter weten in, heeft ze zich ontwikkeld tot een bijna volwaardige hond.

Ze functioneert nu prima, ze heeft wel een gebruiksaanwijzing nodig, maar veel mensen hebben dit ook.

Dus echt, liefde, alhoewel soms moeilijk, overwint alles.

Kleine China is mijn zorgenkindje, en dit zal altijd zo blijven, maar ze is van heel heel ver gekomen, en begroet tegenwoordig zelfs de mensen die ik tegenkom op mijn wandelingen met de honnekes, let wel, de mensen die ook regelmatig met hun honden lopen en die ze dus al 10 jaar dagelijks tegenkomt.

Ze staat het zelfs toe dat diezelfde mensen haar aanhalen, en ze is hier heel gelukkig mee, weer een overwinning. Ze houdt van kroelen, kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen, maar heeft het soms nog moeilijk om dit te uiten. Ze doet dit echter wel, op haar eigen vreemde Chinamanier, geweldig!

Oh wat hou ik toch van dit gekke windenkind.

kevin We hebben daarna nog een groot Greyhoundventje geadopteerd, onze lieve domme Kevin. We hebben nooit de problemen met hem gekend die we met onze Spaanse dames hebben gehad. Kevin was alleen maar lief, heel lief en onderdanig naar de 2 dames toe. Ze hebben zo veel liefde van hem ontvangen, deze kerel verdient een pluim!. Bij ons gekomen als stropershondje uit Nederland, hij zal het dus ook niet echt leuk gehad hebben in het verleden, maar oh wat een verschil met de beide Spaanse dames, hij was meteen al vrolijk, ongecompliceerd en heeft de windhondenmeisjes over veel frustraties heen geholpen, gewoon alleen maar door zijn aanwezigheid, zo ontzettend lief, zo geduldig en begrijpend, ongelooflijk. 

Kevin heeft meteen mijn hart gestolen en oh wat heeft het me verdriet gedaan dat ook hij naar de windhondenhemel is gegaan, in april 2010, op 14-jarige leeftijd, na ook bijna 10 jaar bij me te zijn geweest, ik zal zijn vrolijke, opgeruimde karakter echt nooit vergeten, zo'n geweldige hond, hij had zijn eigen plekje, heel rustig, nooit moeilijkheden gevend, hij stond in de schaduw van de 2 meisjes, maar accepteerde dit blijmoedig, zoals zijn karakter was, een heerlijke hond, makkelijk, en een verademing na alle moeilijkheden die we hadden met de dames. Hij is altijd een beetje ondergesneeuwd geweest, maar ik heb niet minder van hem gehouden, hij had alleen wat minder aandacht nodig, en accepteerde dit gemoedelijk. Hij was ondergewaardeerd, maar niet door mij, en dat wist hij ook, mijn prachtige, mooie lieve vent.


alle drie mijn honden

 

Gitana is overleden in 2009, op waardige wijze, als een echte zigeunerkoningin,  op de bank thuis, met behulp van de dierenarts op bijna 18-jarige leeftijd..

Nu in 2011 als ik dit schijf.  is China ook overleden, op 11 december 2010, op haar geliefde bank, in mijn armen en ook met de hulp van de dierenarts.

 Kleine China kon niet meer, haar lijfje was op, ze was ongeveer 17, heel heel oud voor een windhond, en oh wat heeft het me pijn gedaan om haar te laten gaan. Ze wilde bij me blijven, , maar dit wilde ik niet voor haar. Ze kon echt niet meer, ze was op lichamelijk.  Ik heb gekozen voor mijn hondenkind en niet voor mij. Als ik voor mezelf had gekozen was ze nog een paar weken bij me geweest, maar ik vond dat ik haar dit niet aan mocht doen. Na het overlijden van Gitana in 2009 , ging het een maand heel slecht met China. Een ieder die zegt dat dieren niet kunnen rouwen moet maar even met mij bellen, ik heb het van dichtbij meegemaakt. Daarna ging het heel erg goed met haar, tot een paar weken geleden, ze at niet meer, na een paar dagen weer wel, toen weer een paar dagen niet, daarna weer wel, en dit ging zo door, ik heb besloten om er een einde aan te maken, mijn kleine hondenmeisje, mijn zorgenkindje, genoeg is genoeg. Maar oh wat mis ik haar ontzettend, het doet pijn, heel veel pijn.  Maar ik ben ook heel erg trots op haar, ze heeft zoveel drempels overgestoken, zo veel overwonnen en uiteindelijk het leven van een echte hond geleefd.

Ik ben dankbaar en trots dat ik deel heb mogen uitmaken van zowel het leven van Gitana als China. Dappere honden, bereid hun nieuwe leven, voor het eerst in een gezin, te aanvaarden, en allebei uiteindelijk heel gelukkig. Ik zal ze nooit vergeten, maar kleine China heeft zo'n onuitwisbare indruk op me gemaakt, dat ik graag een pagina op de website aan haar wil opdragen.  

 

Anjo Verburg  

 

Hierbij een gedicht van een onbekende dichter ter nagedachtenis aan alle overleden honden als hulp om hun heengaan te aanvaarden:

When God made the earth and sky, 
The flowers and the trees, 
He then made all the animals 
And all the birds and bees. 
And when His work was finished, 
Not one was quite the same,
He said, "I'll walk this earth of mine 
And give each one a name." 
And so He traveled land and sea, 
And everywhere He went, 
A little creature followed Him, 
Until its strength was spent. 
When all were named upon the earth, 
And in the sky and sea, 
The little creature said, "Dear Lord, 
There is not one left for me." 
The Father smiled and softly said, 
"I've left you to the end, 
I've turned my own name back to front, 
And call you DOG, my friend." 

Nog een gedicht als troost voor iedereen, wederom erg prachtig, en precies weergevend waar we allemaal op hopen na het verlies van een dierbare huisgenoot:

I STOOD BY YOUR BED

I stood by your bed last night, I came to have a peep.
I could see that you were crying, you found it hard to sleep.

I whined to you softly as you brushed away a tear,
"It's me, I haven't left you, I'm well, I'm fine, I'm here."

I was close to you at breakfast, I watched you pour the tea, you were thinking of the 
many times your hands reached down to me.

I was with you at the shops today, your arms were getting sore. I longed to take your 
parcels, I wish I could do more.

I was with you at my grave today, you tend it with such care. I want to reassure you, 
that I'm not lying there.

I walked with you towards the house, as you fumbled for your key. I gently put my paw 
on you, I smiled and said "it's me."

You looked so very tired, and sank into a chair.
I tried so hard to let you know, that I was standing there.

It's possible for me to be so near you every day.
To say to you with certainty, "I never went away."

You sat there very quietly, then smiled, I think you knew ... in the stillness of that 
evening, I was very close to you.

The day is over... I smile and watch you yawning
and say "goodnight, God bless, I'll see you in the morning."

And when the time is right for you to cross the brief divide,
I'll rush across to greet you and we'll stand, side by side.

I have so many things to show you, there is so much for you to see. Be patient, live 
your journey out ... then come home to be with me.

Author Unknown



 

 

 


 

 
english version
Copyright Seamammalswithgreys.org. All rights reserved.